عکاسی ورزشی

عکاسی ورزشی در سالن

بسکتبال، هاکی، اسکیت روی یخ و کشتی از ورزش های پرطرفدار سالنی هستند. نور در سالن معمولا کم و ناهمگون است؛ چراغ های سقفی ممکن است سرد (آبی)، گرم (زرد) یا ترکیبی از هر دو باشند و تراز سفید را سخت کنند. فضای کار هم محدودتر است و معمولا باید به زمین بازی نزدیک تر شوید. در این شرایط لنز با دیافراگم باز (f/2.8 یا بازتر) و ایزوی بالا کمک می کند تا سرعت شاتر کافی بماند. اگر سالن اجازه بدهد، تراز سفید را دستی روی نور همان سالن تنظیم کنید تا رنگ پوست بازیکنان در همه عکس ها یکسان بماند.

تجهیزات عکاسی ورزشی

امروز عکاسان ورزشی حرفه ای با دوربین های بدون آینه فول فریم پرچم دار کار می کنند؛ نمونه های نسل فعلی Canon EOS R1 و Sony A1 II هستند. این دوربین ها فوکوس ردیاب چشم و بدن، شاتر بسیار سریع و عکاسی پیوسته با ده ها فریم در ثانیه دارند. کنار بدنه، دست کم یک لنز تله لازم است: 70-200mm f/2.8 برای سالن و فاصله نزدیک، و لنزهای 300 تا 600 میلی متری برای فوتبال و ورزش های میدانی. کارت حافظه سریع و باتری اضافه هم ضروری است، چون در یک بازی صدها یا هزاران فریم ثبت می شود. برای لنزهای سنگین، مونوپاد از سه پایه کاربردی تر است، چون جابه جایی را آزاد می گذارد و وزن لنز را تحمل می کند.

تنظیمات دوربین برای عکاسی ورزشی

در فضای باز می توانید ایزوی پایین تری بگذارید؛ در سالن ایزوی بالاتر لازم است. برای جبران نور کم، سرعت شاتر را پایین نیاورید؛ به جای آن دیافراگم را باز کنید و ایزو را بالا ببرید، چون عکس کمی نویزدار بهتر از عکس تار است. حالت اولویت شاتر (S یا Tv) همراه با ایزوی خودکار انتخاب رایجی است. شما کنترلی روی حرکت بازیکن، حالت چهره یا جای توپ ندارید؛ پس باید همیشه آماده باشید.

سرعت شاتر سریع از تار شدن بازیکن در حال حرکت جلوگیری می کند. فوکوس پیوسته (AF-C) به همراه ردیابی سوژه بهترین نتیجه را می دهد، چون دوربین فوکوس را روی بازیکن متحرک نگه می دارد. همین تنظیمات در عکاسی صنعتی هم برای ثبت بدون لرزش قطعات در حال حرکت روی نوار نقاله یا بازوهای ربات خط تولید کاربرد دارد.

این اعداد نقطه شروع هستند و با سرعت ورزش، فاصله شما و نور محل تغییر می کنند.

عکاسی ورزشی در فضای باز

تنیس، والیبال ساحلی، فوتبال و دو و میدانی از محبوب ترین ورزش های فضای باز هستند. در طول روز نور اصلی شما خورشید است. نور تند ظهر سایه های سخت روی صورت می اندازد، پس اگر حق انتخاب جا دارید، جایی بایستید که خورشید پشت سر یا کنار شما باشد. یکی دیگر از مزیت های فضای باز، جای بیشتر برای جابه جایی است؛ می توانید در اطراف زمین حرکت کنید و زاویه های بهتری پیدا کنید.

عکاسی ورزشی در فضای باز معمولا مزاحمت کمتری هم دارد؛ یعنی می توانید راحت تر جابه جا شوید و عکس های بیشتری بگیرید.

نکات دیگر عکاسی ورزشی

گاهی بهترین عکس ها بعد از سوت پایان گرفته می شوند: شادی گل، اشک باخت یا دست دادن بازیکنان. پس با تمام شدن بازی دوربین را کنار نگذارید. به دنبال نماهایی باشید که عکس شما را منحصر به فرد کند و شدت و احساس بازی را نشان بدهد. قوانین خود بازی را بشناسید؛ دانستن اینکه بازی چطور جریان پیدا می کند به شما کمک می کند لحظه بعدی را پیش بینی کنید و از قبل جای درست را بگیرید.

قوانین هر ورزشگاه و محدوده های ممنوعه آن را هم رعایت کنید و پیش از بازی بدانید تجهیزات شما تا کجا اجازه حضور دارد. کار عکاسان ورزشی دیگر و مجلات و سایت های ورزشی را دنبال کنید تا ببینید یک عکس ورزشی خوب چه ویژگی هایی دارد.

پرسش های متداول درباره عکاسی ورزشی

بهترین سرعت شاتر برای عکاسی ورزشی چقدر است؟

برای بیشتر ورزش ها 1/1000 ثانیه نقطه شروع خوبی است. ورزش های بسیار سریع مثل تنیس به 1/2000 ثانیه یا بیشتر نیاز دارند.

برای عکاسی ورزشی چه لنزی بخریم؟

لنز 70-200mm f/2.8 همه کاره ترین انتخاب است. برای فوتبال و ورزش های میدانی از دور، لنزهای 300 تا 600 میلی متری لازم می شود.

چرا عکس های ورزشی در سالن تار یا نویزدار می شوند؟

چون نور سالن کم است. سرعت شاتر را بالا نگه دارید، دیافراگم را باز کنید و ایزو را بالا ببرید؛ نویز را می شود در ویرایش کم کرد ولی تاری را نه.

آیا با گوشی می شود عکاسی ورزشی کرد؟

برای عکس های یادگاری از نزدیک بله، ولی برای فاصله دور و حرکت سریع، دوربین با لنز تله و فوکوس ردیاب نتیجه بسیار بهتری می دهد.