صفحه اصلی » ژست عکاسی در طبیعت
ژست خوب در طبیعت از نور شروع می شود، نه از تقلید عکس. در این راهنما یاد می گیرید ساعت طلایی و نور از پشت چرا جواب می دهند، از نور تند ظهر چطور فرار کنید، سوژه را کجای منظره بگذارید، چه لنز و رنگ لباسی انتخاب کنید و ژست های راه رفتن، نشستن، دخترانه، پسرانه، فصلی و دونفره را چطور طبیعی بگیرید.

پاسخ کوتاه: در ژست عکاسی در طبیعت، ساعت عکاسی مهم تر از خود ژست است؛ یک ساعت مانده به غروب یا پس از طلوع، خورشید را پشت یا کنار سوژه بگذارید و از حالت هایی استفاده کنید که در آن ها سوژه با منظره کاری انجام می دهد.
یک عکس خوب در طبیعت، بیشتر از آنکه به ژست بستگی داشته باشد، به ساعت، جهت نور و جای ایستادن شما نسبت به منظره بستگی دارد. گوگل ایمیج صدها نمونه ژست عکاسی در طبیعت نشانتان می دهد، اما نمی گوید آن عکس ساعت چند گرفته شده، خورشید کجا بوده و چرا وقتی همان حالت را ظهر تابستان تقلید می کنید، صورت ها پر از سایه سیاه و چشم ها تنگ از آب درمی آید. این راهنما همان چیزهایی را توضیح می دهد که در عکس دیده نمی شود؛ از زبان عکاسی که هر روز با نور طبیعی کار می کند.
در این مطلب یاد می گیرید:
در استودیو نور را خودمان می سازیم: اندازه سافت باکس، فاصله آن از سوژه و زاویه تابش را دقیق تنظیم می کنیم. همین کنترل کامل است که در عکاسی صنعتی و عکاسی تبلیغاتی به آن تکیه می کنیم تا هر قطعه، هر سطح فلزی و هر خط تولید دقیقا همان طور که هست دیده شود. در طبیعت تنها منبع نور خورشید است و تنها کاری که از دست ما برمی آید، انتخاب ساعت و جای ایستادن است. به همین دلیل عکاس باتجربه قبل از فکر کردن به ژست، به ساعت فکر می کند.
ساعت طلایی حدود یک ساعت بعد از طلوع و یک ساعت قبل از غروب است. در این زمان خورشید پایین است و نورش لایه ضخیم تری از جو را طی می کند. بخشی از طول موج های آبی در این مسیر پراکنده می شود و نوری گرم، نارنجی و ملایم به سوژه می رسد. چون خورشید پایین است، سایه ها به جای افتادن زیر چشم و بینی، به پهلو کشیده می شوند و صورت حجم پیدا می کند. اختلاف روشنایی بین بخش روشن و تاریک هم کمتر است، پس هم پوست جزئیات دارد و هم آسمان سفید نمی سوزد.
ساعت آبی کمی بعد از غروب یا کمی قبل از طلوع است؛ خورشید زیر افق رفته و تمام آسمان مثل یک سافت باکس بزرگ و سرد عمل می کند. نور کم است، اما برای ژست های آرام و ایستا حال و هوایی ساکت و سینمایی می سازد.
نور از پشت قوی ترین ابزار عکاسی پرتره در طبیعت است. وقتی خورشید پشت سوژه و کمی بالاتر از سر اوست، دور مو و شانه ها یک خط روشن می افتد که به آن نور لبه یا ریم می گویند. این خط سوژه را از پس زمینه جدا می کند و حس عمق می دهد. مشکل اینجاست که صورت در سایه قرار می گیرد. دو راه حل دارید: یا نوردهی را برای صورت تنظیم کنید و بگذارید آسمان روشن تر شود، یا با یک رفلکتور طلایی یا سفید از جلو نور را به صورت برگردانید. یک فلاش ضعیف هم همین کار را می کند. اگر نور مستقیم وارد لنز شد و کنتراست افتاد، خورشید را پشت سر سوژه پنهان کنید.
ظهر چه کنیم؟ نور تند ظهر از بالای سر می تابد، زیر چشم ها حفره تاریک می سازد و سوژه را مجبور به تنگ کردن چشم می کند. اگر چاره ای جز عکاسی در این ساعت ندارید، به دنبال سایه باز باشید: لبه سایه یک درخت پرشاخ و برگ یا دیواره یک صخره، جایی که سوژه در سایه است اما رو به آسمان باز و روشن قرار دارد. در این حالت آسمان نقش منبع نور نرم را بازی می کند.
تصویر بالا چهار حالت اصلی قرار گرفتن خورشید، سوژه و دوربین را نشان می دهد. هر ژست عکاسی در طبیعت باید با یکی از این حالت ها هماهنگ شود، نه برعکس:
دستور عملی: وقتی به لوکیشن رسیدید، قبل از چیدن ژست، یک بار دور سوژه بچرخید و از چند جهت عکس آزمایشی بگیرید.
راه رفتن طبیعی ترین ژست ممکن است، چون به سوژه یک کار واقعی می دهد. این مهم ترین قانون طبیعی ماندن است: به سوژه به جای ژست، کار بدهید.
از سوژه بخواهید آرام تر از حالت عادی و با گام های کوتاه راه برود. گام بلند در عکس پاها را از هم باز و حالت بدن را کشیده نشان می دهد. دوربین را روی حالت عکاسی پیوسته بگذارید و یک رشته عکس بگیرید؛ بهترین فریم معمولاً لحظه ای است که پای جلو تازه روی زمین نشسته و پای عقب از پاشنه بلند شده است.
مسیر را هوشمندانه انتخاب کنید. یک جاده خاکی، ردیف درختان یا جوی آب، خط راهنمایی است که چشم بیننده را از لبه قاب به سمت سوژه می برد. سوژه را روی یکی از خطوط قانون یک سوم قرار دهید و جلوی او، در جهتی که می رود، فضای خالی بیشتری بگذارید.
تنه درخت به سوژه تکیه گاه و آرامش می دهد. اشتباه رایج این است که سوژه کل پشتش را به درخت بچسباند. نتیجه بدنی صاف و تخت است که انگار به درخت میخ شده است.
بهتر است فقط یک شانه یا گوشه کمر با تنه تماس داشته باشد و بدن حدود ۴۵ درجه نسبت به دوربین بچرخد. یک پا را جلوی پای دیگر بیندازید یا کف یک پا را به تنه بگذارید. دست ها هم کار داشته باشند: یکی روی پوسته درخت، دیگری در جیب یا مشغول یقه. این حالت ها خطوط مورب و زنده می سازند.
برای پس زمینه، لنز تله یا حداقل ۸۵ میلی متری و دیافراگم باز مثل ۱٫۸ تا ۲٫۸ را امتحان کنید. فشردگی لنز تله درختان پشت سر را نزدیک تر و یکدست تر نشان می دهد و بوکه نرمی می سازد. اگر از کنار یک شاخه یا دسته برگ نزدیک لنز عکس بگیرید، آن شاخه به صورت لکه ای محو در لبه قاب درمی آید و سوژه را قاب می گیرد.
بیشتر عکس های ناموفق در گلزار از ارتفاع چشم گرفته می شوند؛ در این حالت گل ها فقط یک فرش رنگی زیر پای سوژه اند. برای اینکه گل ها جزئی از عکس شوند، دوربین را پایین بیاورید، تا ارتفاع گل ها یا حتی پایین تر. حالا ردیف های جلویی به یک مه رنگی در پیش زمینه تبدیل می شوند و سوژه از میان آن ها دیده می شود.
سوژه می تواند دوزانو، چهارزانو یا با پاهای جمع شده به یک طرف بنشیند. برای ستون فقرات صاف و گردن کشیده، از او بخواهید کمی از کمر به جلو خم شود، نه از گردن. یک کار ساده هم بدهید: لمس یک گل، بو کردن آن یا مرتب کردن دامن.
رنگ لباس: در میان گل های رنگارنگ، لباس ساده و تک رنگ بهترین انتخاب است. سفید، کرم و رنگ های پاستلی با تقریباً هر گلزاری هماهنگ اند.
گاهی قهرمان عکس منظره است و آدم فقط مقیاس را نشان می دهد. چشم انسان برای فهمیدن بزرگی یک کوه یا دره به یک چیز آشنا نیاز دارد و هیچ چیز آشناتر از بدن آدم نیست. یک آدم کوچک در گوشه قاب، کوه را عظیم نشان می دهد.
در این نوع عکس از لنز واید استفاده کنید، سوژه را کوچک و روی یکی از نقاط تقاطع قانون یک سوم بگذارید و افق را به جای وسط، روی خط یک سوم بالا یا پایین قرار دهید. سوژه بهتر است رو به منظره و پشت به دوربین باشد؛ نگاه او جهت نگاه بیننده را تعیین می کند. اگر به این سبک علاقه دارید، راهنمای ژست عکاسی بدون چهره ایده های بیشتری به شما می دهد.
رنگ لباس اینجا تعیین کننده است. وقتی سوژه کوچک است، باید از نظر رنگ از منظره جدا شود: یک کت قرمز یا زرد خردلی در میان سبزه و کوه، یا لباس تیره روی زمینه برف.
برای یک ژست عکاسی در طبیعت که حس قدرت و آرامش بدهد، صخره یک صحنه آماده است: سطوح مختلفی برای نشستن دارد و بافت خشن آن با نرمی پوست و پارچه تضاد می سازد. وقتی سوژه روی صخره می نشیند، یک زانو را بالا بیاورد و آرنج را روی آن بگذارد. این حالت یک مثلث در بدن می سازد و مثلث در ترکیب بندی حس ثبات و آرامش می دهد.
اگر دوربین کمی پایین تر از سوژه باشد، آسمان پس زمینه می شود و سوژه بلندتر و مسلط تر دیده می شود. در ارتفاعات باد تقریباً همیشه هست؛ از آن استفاده کنید. باد مو و لباس را حرکت می دهد و عکس ایستا را زنده می کند. سوژه را طوری بنشانید که باد مو را از صورت دور کند.
ایمنی قبل از هر چیز: هیچ عکسی ارزش نشستن روی لبه پرتگاه را ندارد. با لنز واید و زاویه درست می توان حس ارتفاع را از فاصله امن هم منتقل کرد.
در طبیعت، حرکت بهترین دوست ژست دخترانه است. لباس بلند یا دامن چین دار با یک چرخش آرام یا یک نسیم، شکلی می سازد که در استودیو فقط با پنکه و دستیار به دست می آید. از سوژه بخواهید آرام دور خودش بچرخد و شما در لحظه ای که پارچه بیشترین باز شدن را دارد عکس بگیرید؛ سرعت شاتر حداقل یک پانصدم ثانیه حرکت را تیز ثبت می کند.
برای ژست عکاسی دخترانه در طبیعت چند ایده عملی:
دست ها را نرم نگه دارید؛ انگشتان کمی از هم باز و مچ کمی خم. منطق کلی این ژست ها در راهنمای ژست عکاسی دخترانه با جزئیات بیشتری آمده است.
در ژست عکاسی پسرانه در طبیعت، بهترین عکس ها معمولاً آن هایی هستند که سوژه در حال انجام کاری واقعی است: بستن بند کفش کوهنوردی، نگاه کردن به نقشه، روشن کردن کتری کنار آتش یا بالا رفتن از یک تخته سنگ.
نور از پهلو برای چهره مردانه بسیار خوب جواب می دهد، چون بافت ریش، پوست و پارچه های ضخیم مثل پشم و جین را نشان می دهد. چند ایده کاربردی:
برای اصول پایه مثل انتقال وزن و زاویه شانه، راهنمای ژست عکاسی مردانه را بخوانید؛ همان اصول در طبیعت هم برقرار است.
هر فصل رنگ غالب و نور خاص خودش را دارد و یک ایده عکاسی در طبیعت که در بهار جواب می دهد، ممکن است در پاییز بی روح باشد.
بهار: شکوفه ها نیمه شفاف اند. اگر خورشید پشت درخت باشد، نور از گلبرگ ها رد می شود و سقفی درخشان بالای سر سوژه می سازد. سوژه را زیر شاخه ها بگذارید و یک شاخه را نزدیک لنز به عنوان پیش زمینه محو قرار دهید. لباس سفید، صورتی کم رنگ یا سبز ملایم با شکوفه ها هماهنگ است.
تابستان: عکاسی را به ساعت طلایی منتقل کنید و در بقیه روز از سایه درختان کمک بگیرید.
پاییز: پس زمینه نارنجی و زرد است، پس لباس هم خانواده مثل قهوه ای و خردلی حال و هوایی گرم و یکدست می سازد، و لباس سرمه ای یا سبز یشمی، که در چرخه رنگ مقابل نارنجی است، سوژه را از پس زمینه جدا می کند.
زمستان: برف نور سنج دوربین را فریب می دهد و عکس را خاکستری و تیره می کند. جبران نوردهی را حدود یک واحد مثبت کنید. لباس رنگی یا تیره روی زمینه سفید بهترین تضاد را می سازد.
برای عکس دونفره در طبیعت، لازم نیست دو نفر به هم بچسبند تا صمیمیت دیده شود. رابطه از جهت نگاه، هماهنگی حرکت و فاصله بدن ها خوانده می شود.
نکته فنی مهم: اگر دو نفر در یک فاصله از دوربین نیستند، دیافراگم را به اندازه ۴ تا ۵٫۶ ببندید تا هر دو در فوکوس باشند. رنگ لباس ها هم باید از یک خانواده باشد؛ هماهنگ، نه یکسان.
ساعت طلایی، یعنی حدود یک ساعت بعد از طلوع و یک ساعت قبل از غروب. نور در این زمان گرم و نرم است و سایه ها به پهلو می افتند. ساعت آبی بعد از غروب هم برای عکس های آرام و سینمایی مناسب است.
سوژه را در سایه باز، مثل لبه سایه یک درخت، قرار دهید یا او را پشت به خورشید بگذارید و با رفلکتور یا فلاش ضعیف صورتش را روشن کنید. از ایستادن رو به خورشید پرهیز کنید.
برای نشان دادن وسعت منظره و آدم کوچک در قاب، لنز واید. برای پرتره با پس زمینه محو و فشرده، لنز ۸۵ میلی متری یا تله. با لنز زوم معمولی هم برای پرتره از سمت بلندتر آن استفاده کنید.
به جای دستور دادن ژست، به او کار بدهید: راه رفتن، لمس گل، نگاه به منظره یا گفت وگو. به صورت پیوسته عکاسی کنید و بهترین لحظه بین دو حرکت را انتخاب کنید.
Social Network
Share this Page on Social Page
صفحات مرتبط با مقاله مذکور
نگارش و تالیف مقاله
خدمات استودیو ناین
دیگر مقالات
دسترسی سریع به مطالب وب سایت
از بخش زیر میتوانید از دیگر بخش های وب سایت بازدید نمایید