عکاسی صنعتی ناین
۲۵ سال در اوج و تجربه ، همراه با بزرگترین صنایع تولیدی و مهندسی کشور
عکاسی صنعتی ناین
۲۵ سال در اوج و تجربه ، همراه با بزرگترین صنایع تولیدی و مهندسی کشور
ایمنی عکاسی در کارخانه از چند هفته پیش از ورود دوربین شروع می شود: تأیید واحد ایمنی و حراست، هماهنگی با تولید و تعیین محدوده های ممنوع. این راهنما برنامه زمانی دو هفته قبل تا روز عکاسی را همراه با یک چک لیست قابل چاپ برای میزبان ارائه می کند.
هر بار که یک گروه عکاسی وارد سالن تولید می شود، چند نفر غریبه با کیف های سنگین، سه پایه، چراغ و کابل به محیطی می آیند که برای حرکت آن ها طراحی نشده است. اگر این ورود از قبل برنامه ریزی نشده باشد، نتیجه یا توقف کار است یا عکس هایی که به خاطر عجله و محدودیت، چیزی از توان واقعی کارخانه نشان نمی دهند. ایمنی عکاسی در کارخانه فقط به کلاه و کفش ایمنی خلاصه نمی شود؛ مجموعه ای از تأییدها، هماهنگی ها و تصمیم های کوچک است که باید پیش از روز عکاسی گرفته شود.
این راهنما برای مسئول ایمنی و بهداشت کار، مدیر روابط عمومی یا بازاریابی و مدیر کارخانه نوشته شده است؛ یعنی همان کسانی که قرار است میزبان گروه عکاسی باشند و اگر اتفاقی بیفتد، پاسخ گو هم خواهند بود. آنچه در ادامه می آید از تجربه سال ها عکاسی در واحدهای تولیدی گوناگون جمع شده است.
گروه عکاسی محیط شما را نمی شناسد و شما هم معمولا نمی دانید عکاس برای گرفتن یک قاب خوب به کجا می خواهد برود. عکاس دنبال زاویه است: بالای سکو، کنار کوره باز، زیر مسیر جرثقیل، نزدیک غلتک ها. مسئول ایمنی دنبال حذف خطر است. این دو نگاه فقط وقتی به هم می رسند که پیش از ورود، روی کاغذ و روی نقشه سالن کنار هم بنشینند.
تجربه نشان می دهد بیشتر مشکلات روز عکاسی ربطی به تجهیزات ندارد؛ از نبود یک تصمیم روشن می آید. مثلا کسی نمی داند فلاش در سالن رنگ مجاز است یا نه، یا سرشیفت خبر ندارد که قرار است خط را ده دقیقه آهسته کند. هرچه این تصمیم ها زودتر گرفته شوند، روز عکاسی آرام تر و کوتاه تر می گذرد.
اگر هنوز در مرحله تعریف پروژه هستید، خواندن نکات مهم پیش از شروع پروژه عکاسی در کارخانه کمک می کند هدف تصاویر و فهرست قاب ها را پیش از هماهنگی های ایمنی مشخص کنید.
در بیشتر کارخانه ها چهار واحد باید از برنامه باخبر باشند و دست کم دو واحد آن را کتبی تأیید کنند. بهتر است یک نفر به عنوان هماهنگ کننده اصلی تعیین شود که همه این تأییدها از طریق او جمع شود.
واحد ایمنی، بهداشت و محیط زیست یا همان HSE تعیین می کند گروه کجا می تواند برود، چه تجهیزاتی باید بپوشد و کدام تجهیزات عکاسی در کدام محدوده ممنوع است. اگر کارخانه سیستم مدیریت ایمنی مبتنی بر ISO 45001 دارد، معمولا ورود پیمانکار و بازدیدکننده روال مکتوبی دارد و عکاسی هم باید از همان مسیر عبور کند.
حراست فهرست نفرات، مشخصات خودرو و فهرست تجهیزات را می خواهد. بعضی کارخانه ها ورود حافظه، لپ تاپ یا گوشی را ثبت می کنند و هنگام خروج دوباره کنترل می کنند. این موضوع را زودتر بپرسید تا روز عکاسی پشت در نگهبانی وقت تلف نشود.
مدیر تولید باید بداند در چه ساعتی، کدام خط و برای چه مدت تحت تأثیر حضور گروه است. سرشیفت ها کسانی هستند که در لحظه تصمیم می گیرند دستگاهی متوقف شود یا نه؛ اگر آن ها در جریان نباشند، حتی برنامه تأییدشده هم اجرا نمی شود.
این واحد صاحب پروژه است: فهرست قاب ها، پیام برند، افرادی که قرار است در تصویر باشند و حدود محرمانگی را مشخص می کند. تأیید نهایی تصاویر پیش از انتشار هم معمولا با همین واحد است.
برای گروه عکاسی همان روالی را اجرا کنید که برای پیمانکاران موقت دارید. معمولا این مدارک لازم است:
آموزش بدو ورود را کوتاه اما جدی برگزار کنید. پانزده تا بیست دقیقه کافی است تا این موارد گفته شود: مسیرهای پیاده روی مجاز، نقاط تجمع اضطراری، صدای آژیر و معنای آن، محدوده های ممنوع، شماره تماس اضطراری و قاعده ساده ای که ما همیشه به گروه خودمان می گوییم: هیچ کس بدون همراه از خط زرد عبور نمی کند.
گروه عکاسی باید همان تجهیزاتی را بپوشد که کارکنان همان سالن می پوشند، نه کمتر. فهرست پایه معمولا این است:
یک نکته عملی: اگر کارخانه تجهیزات را تأمین می کند، اندازه ها را از قبل بپرسید. کفش بزرگ یا کلاهی که مدام جلوی چشم می افتد، عکاس را در طول روز به حرکت های ناامن وادار می کند. همچنین اگر قرار است کارگران در تصویر باشند، تجهیزات حفاظتی آن ها هم باید کامل باشد؛ عکسی که کارگر بدون عینک را کنار سنگ فرز نشان دهد، هم پیام نادرستی دارد و هم در ممیزی ایمنی دردسر می سازد.
پیش از روز عکاسی، مسئول ایمنی روی نقشه سالن سه رنگ مشخص کند: محدوده های آزاد، محدوده های مشروط و محدوده های ممنوع. این نقشه را به عکاس بدهید تا فهرست قاب ها را بر اساس آن تنظیم کند.
در انبار حلال، سالن رنگ، واحدهای گاز، مخازن سوخت و هر جایی که طبقه بندی منطقه خطرناک دارد، فلاش، چراغ باتری دار معمولی و حتی گوشی همراه ممکن است ممنوع باشد. در این محدوده ها یا از تجهیزات دارای گواهی ضدانفجار استفاده می شود، یا عکس از بیرون محدوده و با لنز بلند گرفته می شود، یا با مجوز کار گرم و اندازه گیری گاز توسط واحد ایمنی. تصمیم نهایی با واحد ایمنی است و عکاس نباید درباره اش چانه بزند.
کنار نوار نقاله، غلتک، پرس و بازوهای رباتیک، سه پایه و کابل بیشترین خطر را دارند. پایه سه پایه نباید داخل مسیر عبور یا محدوده حفاظ قرار گیرد و کابل ها باید چسب کاری یا از مسیر بالا عبور داده شوند. فلاش ناگهانی هم ممکن است حواس اپراتور را پرت کند یا روی حسگرهای نوری دستگاه اثر بگذارد؛ پیش از استفاده، اپراتور باید خبر داشته باشد.
هیچ عکاسی، هر قدر هم قاب جذاب باشد، نباید زیر بار معلق بایستد. اگر تصویر جرثقیل در حال جابه جایی بار لازم است، زاویه را از کنار مسیر و با هماهنگی اپراتور جرثقیل انتخاب کنید و بهتر است بار آزمایشی یا بار سبک جابه جا شود.
پرواز پهپاد بر فراز کارخانه معمولا هم به مجوز حراست نیاز دارد و هم به هماهنگی با مقررات پروازی منطقه. بالای مخازن، دودکش ها، خطوط برق و محوطه هایی که کارکنان در آن تردد می کنند، پرواز باید با ارتفاع و مسیر مشخص و در زمان خلوت انجام شود. پرواز داخل سالن فقط با تأیید جداگانه واحد ایمنی و در حالت توقف خط معقول است.
بسیاری از کارخانه ها بخشی از فرایند، فرمولاسیون، چیدمان خط یا تجهیزات اختصاصی خود را محرمانه می دانند. این حساسیت را پیش از عکاسی مشخص کنید، نه هنگام بازبینی تصاویر.
یک توافق نامه عدم افشا یا همان NDA بین کارخانه و گروه عکاسی، مالکیت تصاویر، محل نگهداری فایل های خام، مدت نگهداری و حق استفاده گروه در نمونه کار را روشن می کند. معمولا بهتر است بند بازبینی تصاویر پیش از هر استفاده بیرونی هم در آن بیاید.
بهترین زمان عکاسی لزوما شلوغ ترین زمان تولید نیست. اوایل شیفت معمولا سالن تمیزتر است و کارکنان آماده ترند؛ اواخر شیفت خستگی و عجله برای تحویل بیشتر است. ساعت های تعویض شیفت را هم کنار بگذارید، چون تردد زیاد است و سرشیفت ها وقت هماهنگی ندارند.
اگر قرار است فرایندی مثل ریخته گری، تخلیه کوره یا راه اندازی دستگاه ثبت شود، زمان دقیق آن را از واحد تولید بگیرید و گروه عکاسی دست کم یک ساعت زودتر در محل مستقر شود. برای خطوطی که چند مرحله متوالی دارند، مطالعه روش کار در عکاسی از خط تولید و مراحل ساخت به برنامه ریزی ترتیب قاب ها کمک می کند.
دوربین هر ریزه کاری را بزرگ می کند: لکه روغن روی کف، پالت شکسته، کابل آویزان و تابلوی ایمنی رنگ ورورفته. یک روز پیش از عکاسی، محدوده های اصلی را جمع وجور کنید، خط کشی های کف را بازبینی کنید و تابلوهای ایمنی را سر جای خود و سالم نگه دارید. تابلوهای ایمنی در تصویر نشانه فرهنگ ایمنی کارخانه است و نباید برای زیباتر شدن قاب برداشته شود.
دو راه دارید. در تولید واقعی، خط با سرعت معمول کار می کند و گروه عکاسی خود را با آن هماهنگ می کند؛ تصاویر طبیعی ترند اما کنترل کمتری دارید. در حالت صحنه آرایی شده، خط برای مدت کوتاهی آهسته یا متوقف می شود و اپراتورها حرکت را برای دوربین تکرار می کنند؛ کنترل بیشتر است اما باید مطمئن شد هیچ حفاظی برای «قاب بهتر» برداشته نمی شود و هیچ قفل ایمنی دور زده نمی شود. در هر دو حالت، اپراتور اصلی دستگاه باید پشت دستگاه بماند.
برای هر گروه عکاسی دست کم یک همراه ثابت از کارخانه لازم است؛ کسی که سالن را می شناسد، با سرشیفت ها آشناست و اختیار دارد بگوید «اینجا نه». اگر گروه در دو محدوده هم زمان کار می کند، هر محدوده همراه جداگانه می خواهد. همراه باید بی سیم یا تلفن داخلی داشته باشد و در طول روز به کار دیگری فراخوانده نشود.
در پروژه هایی که استودیو عکاسی صنعتی ناین در کارخانه ها انجام داده، بیشترین اثر را همین همراه داشته است: کسی که هم ایمنی را حفظ می کند و هم می داند کدام اپراتور حوصله تکرار یک حرکت را دارد و کدام دستگاه ساعت بعد راه می افتد.
این فهرست را چاپ کنید و پیش از روز عکاسی تیک بزنید:
اگر این فهرست پیش از روز عکاسی کامل شده باشد، بیشتر وقت گروه صرف عکس گرفتن می شود، نه انتظار پشت در یا مذاکره در سالن. و مهم تر از همه، همه سالم به خانه برمی گردند.
دو هفته زمان مناسبی است، چون صدور مجوزهای ویژه مثل کار گرم یا پرواز پهپاد و ثبت تجهیزات در حراست معمولا چند روز طول می کشد. برای کارخانه هایی با روال سخت گیرانه ورود پیمانکار، زودتر شروع کنید.
خیر. در محیط های دارای بخار حلال، گاز یا گرد قابل اشتعال، استفاده از فلاش و چراغ معمولی معمولا ممنوع است و تصمیم آن با واحد ایمنی است. کنار دستگاه های دارای حسگر نوری هم باید پیش از استفاده با اپراتور هماهنگ کرد.
محدوده ها و جزئیات محرمانه پیش از عکاسی فهرست می شوند و عکاس قاب ها را طوری می چیند که آن بخش ها دیده یا خوانده نشوند. توافق نامه عدم افشا و بازبینی تصاویر پیش از انتشار هم این اطمینان را کامل می کند.
هر دو روش کاربرد دارد؛ تولید واقعی تصویر طبیعی تری می دهد و صحنه آرایی کنترل بیشتری. مهم این است که در هیچ کدام حفاظ دستگاه برداشته نشود و اپراتور اصلی کنار دستگاه بماند.
Social Network
Share this Page on Social Page
صفحات مرتبط با مقاله مذکور
نگارش و تالیف مقاله
خدمات استودیو ناین
دیگر مقالات
دسترسی سریع به مطالب وب سایت
از بخش زیر میتوانید از دیگر بخش های وب سایت بازدید نمایید